Even voorstellen: Ike Smits
Therapeut met specialisme hoogbegaafdheid
Ik ben 56 jaar, getrouwd, moeder van drie kinderen en inmiddels ook oma. Twee van onze kinderen zijn getrouwd en werken, en één combineert werken met studeren.
Hoogbegaafdheid speelt al lange tijd een rol in mijn leven. Eerst zonder dat ik het zo benoemde, later steeds bewuster. De werkelijke impact ervan ben ik pas veel later gaan begrijpen. Dat ik af en toe met mijn handen in het haar zat hoorde erbij. Maar bij de pakken neerzitten paste mij niet. Mijn nieuwsgierigheid naar mensen, relaties en wat ons drijft bleef altijd groter.
Op mijn veertigste studeerde ik af in Social Work en op mijn vijftigste als therapeut. Inmiddels werk ik al jaren als therapeut met specialisme hoogbegaafdheid. Daarnaast heb ik mij opgeleid tot Brainspotting practitioner, een methode die helpend is bij het verwerken van trauma dat ik regelmatig in mijn praktijk tegenkom.
Omdat ik merkte dat er veel meer mensen zoeken naar herkenning en inzicht dan ik persoonlijk kan begeleiden, heb ik jarenlang gewerkt aan een online training, samen met mijn jongste dochter. In deze training komt veel van mijn kennis en ervaring samen, zodat mensen ook in hun eigen tempo stappen kunnen zetten.
Mijn leven voelt als een rugzak vol ervaringen en opleidingen. En hoewel studies me soms aan de ene kant mijn neus uitkomen, kan ik aan de andere kant toch niet stoppen met bijleren.
Ik kreeg steeds meer te maken met de uitdagingen van hoogbegaafdheid
Terwijl ik werkzaam was in de hulpverlening kreeg ik in mijn privéleven steeds meer te maken met de uitdagingen die hoogbegaafdheid met zich mee brengt. Naar mijn idee heb ik alle professionals wel gesproken: internbegeleiders, leerplicht, schoolartsen, hulpverleners en therapeuten. Echter vaak voelde ik mij machteloos. Ik had nooit gedacht dat de problemen waar ik tegenop zou lopen zo groot zouden zijn. Samen met mijn man zochten we onze weg hierin.
Had ik dat eerder geweten
Op het moment dat mijn dochter officieel een ‘thuiszitter’ werd ging bij mij de knop om. IJverig als ik was ging ik op zoek naar hulp, mij nog meer verdiepen in hoogbegaafdheid en omdat ik aan het afstuderen was als therapeut schreef ik mijn scriptie over de behandeling van vastgelopen hoogbegaafden. Een wereld ging voor mij open, had ik dat allemaal maar eerder geweten. Het was geen gemakkelijke weg.
Mijn pijn werd mijn passie
Ik zie in mijn praktijk en leven mensen zo vaak zoeken, tobben en moeite doen om de juiste plek te vinden en dat raakt mij diep. Ze stoeien met de vraag: “Wie ben ik en waar hoor ik bij?” of “Iedereen lijkt zijn werk, studie en leven leuk te vinden maar ik vind er geen bal aan”. Geweldig om nu de verandering te zien. Maar de weg daarheen is vaak geen eenvoudige zoektocht. Mijn pijn werd mijn passie. Nu ben ik therapeut met specialisme hoogbegaafdheid.
Wat heerlijk dat je geen oude koeien uit de sloot haalt
Toen ik vijftig werd kregen de gasten de vraag mij te beschrijven in drie woorden. Ik geef zo eens een greep uit de woorden om meer zicht te geven op wie ik ben: regelaar, creatief, wilskrachtig, pittig, flair, je geeft mensen kleur, origineel, out-of-the-box, doorzetter, moedig, doortastend, chaotisch, spontaan, direct, betrokken, onderzoekend, je verstopt je emoties niet, rustig sprekend, toegewijd en geïnteresseerd.
Daarom houd ik van mijn vak, ik analyseer, puzzel en doorgrond graag. Ik houd van de diepgang van de pure ontmoeting. Een mens is meer dan woorden en juist door hiervoor open te staan ontdekken we samen, krijgen we zicht en kan je tot keuzes komen. Als je voor een kant en klare oplossing komt, het liefst een die klaarligt in mijn laatje, dan zal ik eerlijk zijn: daar geloof ik niet in.
Mijn man zegt vaak: wat heerlijk dat je geen oude koeien uit de sloot haalt! Sowieso houd ik niet zo van graven in het verleden en vind dat meestal ook niet zo nodig. Ik leef nu! Verder vind ik het ook heerlijk om samen te lachen, te genieten als therapeut, ik ben al te lang alleen maar serieus geweest.
Het ontmoeten van mensen is toch nog steeds het allerleukste
Naast mijn werk als therapeut ben ik vooral iemand die graag buiten is. De natuur helpt mij om te vertragen en op te laden. Ik geniet van de pure, rustige buitenlucht. Je kunt mij vaak wandelend vinden, of met een tasje en handschoenen aan terwijl ik kruiden pluk. De kou op mijn huid, de warme zon op mijn gezicht of de wind door mijn haar – dat soort momenten maken mij blij.
Ik ben een beetje een hobby-hopper. Er is zoveel moois om te ontdekken. In de winter vind je mij soms in koud water, en in een andere periode weer in een kajak op de Reeuwijkse Plassen. Een tijd lang heb ik met veel plezier geïmkerd, al heb ik mijn bijen inmiddels weer verkocht. Tegenwoordig maak ik graag kombucha en jammetjes.
Als kind bouwde ik hooibergen en klom ik in bomen. Die speelsheid en liefde voor buiten zijn zit nog steeds ergens in mij. Alleen kijk ik er nu net zo graag naar wanneer kinderen dat doen.
Ik houd van kwaliteit, maar dat hoeft voor mij niet nieuw te zijn. Een mooie vondst in een tweedehands winkel kan mij net zo blij maken.
In mijn vrije tijd ben ik ook actief in de kerk. Mijn geloof is een belangrijke steun geweest in periodes waarin het leven moeilijker was. Daarnaast voel ik mij aangetrokken tot andere culturen en vooral tot de ontmoeting met de mensen die er wonen. Een deel van het jaar verblijf ik daarom ook in Oezbekistan.
Hoewel ik graag nieuwe dingen ontdek, kan ik ook genieten van een rustige avond op de bank met een film of een serie. Even niets hoeven.
Maar uiteindelijk blijft voor mij het mooiste wat er is: echte ontmoetingen tussen mensen. Misschien is dat ook wel precies waarom ik dit werk ben gaan doen.
Als therapeut ben ik aangesloten bij de Nederlandse Federatie Gezondheidszorg (NFG) en werk ik volgens de ethische waarden en beroepscode van deze beroepsvereniging. Dit betekent dat ik werk volgens professionele richtlijnen waarin onder andere vertrouwelijkheid, respect voor de cliënt, deskundigheid en zorgvuldigheid centraal staan.
In mijn werk hanteer ik de beroeps- en ethische codes van het Kwaliteitsregister Jeugd.
De kernwaarden van het vak zijn voor mij belangrijk en vormen de basis van mijn manier van werken: empowerment, participatie, inclusie, rechtvaardigheid en oog voor diversiteit. Deze waarden helpen mij om mensen te begeleiden met respect voor hun eigenheid, mogelijkheden en achtergrond.
Inmiddels ben ik niet meer geregistreerd bij het SKJ. Deze organisatie heeft aangegeven dat registratie voor het werk dat ik momenteel doe geen vereiste is.
